Bir blog arkadaşımın, Pandora'nın, söyledikleri beni yine düşündürdü..

Yine derken;; düşünmekten daha çok yaptığımız bir faaliyet de yok zati..Düşün düşün..çoktur işin..!

...

Hayat ne kadar büyük değil mi? Koskoca evrende minicik birer noktayız, ama aslında çok da büyüğüz,, çoğunun kısa diye tabir ettiği - kocaman hayatlarımız var yaşadığımız..

Onca insan..Milyarlarca insan.. Herkes ayrı telaşede.. Kiminin sağlığı yerindedir; sağlıklı olmanın anlamını bilemez – kimi bilmem nasıl berbat bir hastalıkla hastane köşelerinde iyileşmeyi düşünür sadece ve dışarı çıkınca neler yapacağının hayaliyle yaşar; şanslıysa belki yapar..yada değilse yapmaya şansı olmaz.. Kimi kredi kartı borcunu nasıl ödeyeceğini hesaplar ince ince, kimi yaz tatilini nerede geçireceğini düşünmekle meşguldür; Kimi evlenmek için düzgün birisini bulamadığından yakınır, kimi eşiyle problemlerinden..

Kimi politik hesaplarının peşindedir, kiminin aklı fikri paradadır, kafası sadece üçkağıda çalışır.. Kimi aşıktır; gözü hiçbirşeyi görmez - sevdiğinden başka..

Afrika'da çocuğuna yedirecek birkaç lokma yemek bulamayan bir annenin dramıyla – isim gereksiz amma illaki bişii yazacaksak Donald Mc*te son derece şımarıkça yetiştirdiği çocuğunu yine de memnun edemeyen bir annenin durumunu kıyaslayın.. Herşey o kadar adaletsiz ki.. Uzak köylerden birinde, kış günü çocuğunu okula doğru düzgün bir ayakkabıyla gönderemeyişinin burukluğunu sonuna kadar hisseden bir babayla – çocuğunu en iyi okullarda okutabilme şansı olan bir babanın arasındaki farkı bir düşünün. Düşünceleri- endişeleri arasındaki uçurumu.. Ya da okuma aşkıyla büyük şehire gidebilecek olan zehra'nın gözlerindeki parıltıyı..Anadolu'da destek verilip okumasına yardımcı olunan nice kızlar görüyorum; o azimlerini görüyorum, o mutluluklarını; nasıl mutlu oluyorum anlatamam.. Umarım o gülüşleri asla yüzlerinden eksik olmaz..

Mutluluk.

Eskiden daha mutluyduk diyorum..Hayat daha mı güzeldi ne? Çocukken. Sorumluluklarımız anne babamızın üzerindeydi ve henüz hayatın ağırlığını üstümüzde hissetmeye başlamamıştık.. Evet bundan olsa gerek..Tek derdimiz biraz daha fazla oyun oynayabilmekti. Biz dışarıdayken ailemiz tedirgin değildi.. Henüz kötü insanlar bu denli türememişti.. Şırıngalı sapıklar..organ mafyaları.. Şimdi, çocuğunu, sevdiğin insanları kollayacaksın sürekli, nerden ne gelecek, her an tetikteyiz artık..herkes birbirine şüpheyle bakıyor..

Yaşamayı unuttuk..Detayları düşünmekten hayatı yaşamayı unutuyoruz..Evet bir blog ziyaretçim de böyle demişti. Yaşamayı unuttuk..Gülmeyi unuttuk.. "Gerçekten mutlu olmayı"..

Üniversite yıllığıma bakıyorum..benim için yazılanlara. Satırları dolaşıyorum. Hep aynı kelimeler...“Gözlerinin içindeki parıltı hiç bitmesin..” “Gözlerindeki parıltı bitmesin”.. “Gözlerin”. “Bitmesin”..

Aynaya bakıyorum.

Üzgünüm.

Hayatta herşey insanın elinde değil sevgili arkadaşlarım..

Parıltı yok. Ben de yokum.

..

Gözlerinizdeki parıltıyı hep korumanız dileğimle..

(Biliyorum yazılarım içinde bulabileceğiniz en karamsar yazıydı bu.. ama o kadar da olsun dimi. İdare edin.. Her zaman gülümsemek hayata mahsus bir şey değil ki...)