Hayat..

Yalnızca beş harften ibaret; ama “herşey”..

Karmaşası, neşesi, telaşı, hayal kırıklıkları, sevinçleri, ayrılıkları, başlangıçları, bitişleri, kayıpları, kazandırdıkları.. ne çok şey var hayata dair..

Tüm bunların içinde, mutlu anları daha çabuk unutup, üzgün anları mı daha çok hafızamıza alıyoruz acaba..?

Mutluluklar yaşanıp bitiyor, geçip gidiyor ama sanki o üzüntüleri hep üzerimizde taşıyoruz..Görünmez bir kıyafet gibi..Sadece ağırlığı üzerimizde, kimsenin göremediği..

...

Evet.. değişmeyen bir şey varsa o da herşeyin değiştiği.. Zaman geçer. Herşey değişir. İnsanlar değişir..Sen değişirsin..Farkına varmadan yoğrulursun yavaş yavaş hepsinin içinde, ve artık herşeyin sonuna geldiğinde, içinde büyüttüğün,mutlu etmeye çalıştığın o küçük çocuk da mutlu değildir artık.. Onca korumana, kollamana, şevkatine rağmen yorulur..

Hayat, böyle birşey-miş..

İçindeki küçük çocuğu artık büyütmek zorunda kaldığında farkediyorsun..