Küçük tatlı bir kızdım. Her daim etrafımda yanaklarımı mıncıklayıp beni sevmeye çalışan amcaları ve teyzeleri hatırlıyorum.. :) Güzel hatırlıyorum çocukluğumu..

Sonra büyüdüm,, biraz daha ve biraz daha.. Şimdi "kocaman oldun" dedikleri kadar kocaman bir kız oldum :) Bu kez gerçek anlamda ama.. Bir yıl daha düşmek lazım gelecek yıllardan.. Bugün doğum günüm.. 31 oldum..vay be..

Küçükken "amcalarla teyzelere" bakıp; bu insanlar acaba nasıl böyle yaşlanmışlar; Ben niye böyle parmak kadarken onlar nasıl dede ve anneanneler olmuşlar diye sorgulamaya; hayatı ve büyüklüğünü kendimce tanımlamaya çalışırken, ne kadar da büyük gelirdi o zaman.. Evet, o yaşlı teyzeler ve amcalar "çookkk" yaşamışlardı.. Kocaman.. Ya şimdi. ?

Şimdi farkediyorum ki, aslında hiç de o kadar kocaman bir zaman değil..Çünkü zaman dedikleri gerçekten o kadar hızla akıyor ve sizi öyle bir içine katıyor ki, bir süre sonra sonra kendinizi "evet bir süre sonra bende onlardan biri olacağım" derken buluyorsunuz..Farkındalık başlıyor..

Evet güzel yaşadım ve çok olumsuz çok fazla şey anımsamıyorum.. Galiba hayatımın her dönemi olabildiğince güzel geçmiş..Sonra, şanslı bir insanım diyorum kendi kendime. Sonra da şansı yaver gitmeyen nicelerini düşünüyorum ister istemez.. (..ve yazar içlenir biraz..) Neyse karamsarlığa bulaşmayacağım şimdi :) (Ama duyarlı bir insan olduğum için mutluyum ben.. :)

Böyle bir anda, geçmiş yılların muhakemesini yaparken, önümde beni bekleyen geleceği de kuruyorum kendimce.. Nasıl, ne zaman, nerede..vesaire,vesaire..Sorular çok..bilinmeyenler de.. Sadece umut var. Güzel şeylerin umudu.. "Umarım" güzel olur gelecek..İnşallah güzel olur.. Kendim için, sevdiklerim için, herkes için ve bu çok güzel ülkem için...