Bazı duyarlı blog yazarları tarafından oldukça anlamlı bir hareket başlatılmış.(bkz:doctus-tansu) Bu hareketten sevgili Pandora sayesinde haberdar oldum..Mimlenerek :) Açıkçası bu mimleme olayıyla pek tanışık değildim; sonuç itibariyle anladığım şu ki; bu harekete destek verdiğimi göstermek adına bazı kuralları yerine getirmeliyim. Örneğin bu hareketle ilgili banner'a sayfamda yer verecek; (bkz:Menü :) ve çocukluğumda hatırladığım ilk şarkıyı ve şu anda hissettirdiklerini yazıma eklemek, ve de “Çocuk İstismarını Durdurun” sloganının yazımda yer alması..

Bu projeyi tabii ki sonuna kadar destekliyorum ve de umarım bu yazım sayesinde konuyu başka blog yazarı arkadaşlarıma da ulaştırmış olacağım ve umarım onlarda sayfalarında yer verirler. Bu arada şunu da belirtmem gerek; bu proje Ankara Üniversitesinden Doktor Betül Ulukol tarafından yönetilmekte ve bir çok devlet kurumu tarafından desteklenmekte imiş.

Dünyada olduğu gibi ülkemizde de “Çocuklar” çeşitli şekillerde istismarlara maruz kalıyor. Gerek fiziksel, cinsel veya psikolojik yönden..Bunları yazarken veya telaffuz ederken bile zorlanıyor insan. Nedeni yalın; çünkü onlar “Çocuk”. Onlar en güzel şeyleri hakederken ; mutlu olmayı, ve sadece sevilmeyi umarken; birileri acımasızca bütün inançlarını ve düşlerini siliyor yüreklerinden. minik beyinlerinden.

Tepkilerimizi, duyarlılığımızı yayarak ve çoğaltarak güçlü bir gündem yaratabiliriz..

Onlar henüz “çocuk”.. Sağlıklı ve mutlu bireyler olmaları için mutlu bir geçmişten gelmeleri gerekiyor..

Ben de mutlu bir çocuktum. Çocukluğunu güzel hatırlayan şanslı insanlardanım. Çocukluktan hatırladığım aklıma ilk gelen şarkı Barış Manço'nun o ünlü şarkısı. “Arkadaşım Eşek” :)

"Kaç yıl oldu saymadım, köyden göçeli
Mevsimler geldi geçti, görüşmeyeli
Hiç haber göndermedin o günden beri
Yoksa bana küstün mü, unuttun mu beni?

Dün yine seni andım. Gözlerim doldu.
O tatlı günlerimiz bir anı oldu.
Ayrılık geldi başa. Katlanmak gerek.
Seni çok çok özledim, arkadaşım eşşek.

Arkadasım eş.
Arkadasım şek.
Arkadasım eşşek... " :)

Şimdi ne hissettiriyor'u sorarsanız; Barış Manço'yu öldükten sonra ne zaman dinlesem hep bir hüzün geliyor. Bilmiyorum, o çocukların “Barış Amca”sıydı ve bizler onun şarkılarıyla büyüdük.. Bu arada Barış amcanın ruhu da; şad olsun..Keşke şimdinin çocukları da o şarkılarla büyüyebilselerdi..