*O bayram bana ayakkabı almaya karar verdiler.

*Hazır ayakkabı satan mağaza yoktu şehirde. Tek ayakkabı yapan dükkânında ayakkabıcı çıplak ayağımı bir kartonun üzerine koydu, iyice basmamı söyledikten sonra ağzındaki kurşun kalemi eline alıp ayağımın çevresini çizdi. *O ayağımın çizildiği karton benim ayakkabı numaramdı.*
*Günlerce yeni ayakkabılarımın hayalini kurdum. Babamın anlattığına göre ayakkabılarım siyah ve bağcıklı olacaktı.*
*Kapının her çalınışında koştum.*
*Ayakkabılarım bayramdan bir gün önce geldi, siyah-bağcıklı. *
*O gün onları giymedim. Bayram gecesi yatağımın altına yerleştirdim yeni ayakkabılarımı. *
*Arada bir kalkıp kutusundan çıkartıyor, yere koyuyor, yukarıdan, yandan, önden bakıp duruyordum. Parlak ve yuvarlak burnunu gecenin karanlığında kim bilir kaç kez okşadım.*
*Uyku girmedi gözüme.*
*Sabahleyin ev ahalisi kalktığında, ayakkabı kutusu kucağımda sandalyede oturuyordum ben.* *Ayakkabımı babam giydirdi.*
*Ayağıma olmamışı ayakkabılarım, dardı ve canımı yakmıştı. *
*Ama bunu babama söylemedim. O "Sıkıyor mu?" diye sordukça "Hayır" yanıtını veriyordum.
"Dar, ayağımı acıtıyor" desem, geri gidecekti ayakkabılarım ve ayakkabıcının hemen bir yeni ayakkabı yapması olanaksızdı. *
*O bayram sabahı canım yana yana yürüdüm.*
*Bir sure sonra acı dayanılmaz oldu.*
*Dişimi sıktım.*
*Topalladım.*
*Soranlara "Dizimi vurdum" dedim, ama ayakkabılarımın ayağımı sıktığını kimseye söylemedim.*
***
*Doğrusunu isterseniz yaşam dar ayakkabıyla yürümektir.*
*Kimi zaman dar bir maaş, kimi zaman sevimsiz bir iş...*
*Kimi zaman bir mekan dar ayakkabı olur bize, kimi zaman bir cevre, kimi zaman bir sokak, ya da bir şehir...*
*Kimi zaman dostluklar, arkadaşlıklar, beraberlikler bir dar ayakkabıya dönüşür.*
*Kimi zaman zamandır dar ayakkabı, geçmek bilmez.*
*Kimi zaman zenginlik, kimi zaman başınızı koyduğunuz yastık...*
*Caniniz yanar. *
*Topallaya topallaya gidersiniz.*
*Sonradan öğrendim yaşamın dar ayakkabıyla yürüme sanatı olduğunu... *

*Bekir Coşkun/Hürriyet Gz.24 Ekim 2006*